Wstęp. Aby efektywnie uczestniczyć w realizacji profilaktyki chorób nowotworowych na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarki
środowiskowo-rodzinne powinny stale podnosić swoje kwalifikacje i uzupełniać wiedzę, biorąc udział w różnego rodzaju kursach
i szkoleniach z zakresu onkologii.

Cel pracy. Celem pracy było sprawdzenie, czy uczestnictwo pielęgniarek środowiskowych w takich szkoleniach wpływa korzystnie na
poziom realizacji profilaktyki onkologicznej w praktykach lekarza rodzinnego, w których pracują.

Materiał i metody. Badania metodą sondażu diagnostycznego przy użyciu kwestionariusza ankiety przeprowadzono w 70 losowo wybranych
praktykach lekarza rodzinnego województwa lubelskiego. Wzięły w nich udział 194 pielęgniarki środowiskowe pracujące w podstawowej
opiece zdrowotnej.

Wyniki. Udział w szkoleniu onkologicznym dla pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych potwierdziło 30,4% ankietowanych. Wykazano istotną
zależność między uczestnictwem w szkoleniach a miejscem pracy pielęgniarek i posiadaną specjalizacją. Zaobserwowano, że pielęgniarki,
które ukończyły szkolenia onkologiczne, w porównaniu z tymi, które nieuczestniczyły w takich kursach, są bardziej zaangażowane w realizację
profilaktyki pierwotnej i wtórnej — częściej prowadzą edukację zdrowotną i w większym stopniu angażują się w organizowanie
i przeprowadzanie badań przesiewowych w swoich przychodniach.

Wnioski. Z uwagi na to, że pielęgniarki po szkoleniach znamiennie częściej podejmują działania prewencyjne, korzystne dla efektywnej
realizacji profilaktyki chorób nowotworowych w podstawowej opiece zdrowotnej byłoby wprowadzenie systematycznych obligatoryjnych
szkoleń onkologicznych dla pielęgniarek środowiskowych.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (3): 365–371