Rak płaskonabłonkowy (SCC) to najczęstsze rozpoznanie histopatologiczne spośród wszystkich nowotworów złośliwych w obrębie głowy oraz szyi. Może rozwijać się na podłożu metaplazji komórek nabłonka płaskiego błony śluzowej lub skóry. Z uwagi na szerokie spektrum niecharakterystycznych objawów na początku choroby rak bocznej ściany gardła w części nosowej i ustnej bywa diagnozowany w zaawansowanym stadium. Leczenie zaawansowanego lokalnie raka opiera się głównie na leczeniu chirurgicznym w połączeniu z następczą chemio- oraz radioterapią. Nawroty choroby, pomimo radykalnej i skutecznej terapii ogniska pierwotnego, nie są rzadkością. Stopień podobieństwa objawów, które mogą sugerować zarówno nawrót choroby, jak i powikłanie po pierwotnym leczeniu, blizny i radionekrezę, jest istotnym problemem klinicznym, a diagnostyka różnicowa stanowi wyzwanie podczas kontroli.

Prezentujemy przypadek 66-letniego pacjenta, u którego zaistniały uzasadnione wątpliwości w zakresie różnicowania między wznową SCC bocznej ściany gardła i przestrzeni przygardłowej a wewnątrzskroniowym powikłaniem zapalenia ucha środkowego objawiającym się porażeniem nerwu twarzowego.