Ból brzucha jest jednym z najczęstszych objawów zgłaszanych w gabinetach lekarskich, a jego występowanie w populacji sięga nawet 81%. Ze względu na złożoną etiologię może mieć podłoże zarówno organiczne, jak i czynnościowe, co stanowi prawdziwe wyzwanie. Diagnostyka bólu brzucha powinna obejmować dokładny wywiad lekarski, badanie przedmiotowe oraz badania laboratoryjne i obrazowe w celu różnicowania potencjalnych przyczyn. Na szczególną uwagę zasługuje ból brzucha o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, którego występowanie jest najczęstsze. Farmakoterapia takiego bólu brzucha stanowi kluczowy element leczenia i powinna być oparta przede wszystkim na zastosowaniu leków rozkurczowych, a w razie ich nieskuteczności – przeciwbólowych lub połączeniu obu. Ich dobry profil bezpieczeństwa umożliwia stosowanie w ramach samoleczenia, ale z pewnością wymaga poprawy edukacji pacjentów w kontekście obecności objawów alarmowych i konieczności zgłoszenia się do lekarza. Ponadto skuteczną opcją, szczególnie w przypadku przewlekłego bólu brzucha, mogą być leki przeciwdepresyjne z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny lub trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Celem artykułu jest opracowanie definicji i algorytmu postępowania diagnostyczno-leczniczego dla lekarzy oraz algorytmu samoleczenia dla pacjentów.