Wstęp. Duchowość ma wielowymiarowy charakter i jest atrybutem człowieka. Pełni funkcję regulującą jego aktywność. Tak rozumiany wymiar duchowy ma misja pielęgniarstwa. Pielęgnowanie wymaga wejścia w bardzo bliską, zawodową relację z podmiotem opieki. Charakter tej profesjonalnej relacji zależy od pielęgniarki, w szczególności w aspekcie terapeutycznego komunikowania się z podmiotem opieki.

Cel pracy. Celem badań było określenie poziomu duchowości pielęgniarek oraz określenie związku pomiędzy poziomem duchowości a postrzeganiem misji w zawodzie pielęgniarki.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 116 (97%) pielęgniarek i 4 (3%) pielęgniarzy pracujących. Średnia wieku badanych pielęgniarek wynosiła 45,7 lat (SD = 5,50), staż pracy w zawodzie 22,9 lat (SD = 7,47). W badaniach zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Narzędzia badawcze stanowiły: Kwestionariusz Samoopisu Heszen-Niejodek, Gruszczyńskiej i Metlak oraz autorski kwestionariusz ankiety.

Wyniki. Średni wynik w skali duchowości w grupie badanej wyniósł 77,29 (SD = 11,79). Pielęgniarki o wyższym poziomie duchowości osiągały wyższe wyniki w skali poczucia misji — częściej traktowały pracę jako misję, rodzaj służby dla drugiej osoby (p < 0,05). Wysokie wyniki w skali duchowości dodatnio korelują z wynikami w skali satysfakcji z wykonywania pracy (p < 0,05) oraz zaangażowania w opiekę nad pacjentem (p < 0,05). Wysokie wyniki w skali duchowości korelują ujemnie z poczuciem zmęczenia pracą (p < 0,05) oraz pogorszeniem relacji z innymi ludźmi (p < 0,05).

Wnioski. Wymiar duchowości bezpośrednio wiąże się z poczuciem misji w wykonywaniu zawodu pielęgniarki. Duchowość pozwala na radzenie sobie z trudnościami w pracy pielęgniarki.

Problemy Pielęgniarstwa 2014; 22 (2): 165–171