W pracy przedstawiono przegląd zagadnień związanych z emisją otoakustyczną, z uwzględnieniem jej aspektów poznawczych i aplikacyjnych. Emisja otoakustyczna jest obiektywną i nieinwazyjną metodą badań narządu słuchu, szeroko wykorzystywaną w praktyce klinicznej. Spełnia ona ważną rolę w badaniach przesiewowych słuchu oraz w diagnozowaniu i leczeniu niektórych jego patologii. Ważny jest fakt, że pomiary emisji otoakustycznej możliwe są do przeprowadzenia w trudnej do testowania grupie pacjentów, takich jak noworodki i niemowlęta, dzięki czemu możliwa stała się obiektywna ocena ich słuchu we wczesnym etapie jego rozwoju. Praca składa się z kilku zasadniczych części. W pierwszej omówiono emisję otoakustyczną spontaniczną, powstającą samoistnie, tzn. niewywołaną żadnym sygnałem akustycznym. Drugą część pracy poświęcono omówieniu emisji otoakustycznej wywołanej, powstającej jako odpowiedź systemu słuchowego na stymulację określonym bodźcem. Część trzecia wskazuje na rolę ślimaka w generacji emisji otoakustycznej oraz zależność poziomu jej amplitudy oraz struktury widmowej od pewnych czynników zewnętrznych.