Wstęp. Upadki należą do wielkich problemów geriatrycznych. Są przyczyną pogorszenia jakości życia i niepełnosprawności. Celem pracy była ocena częstości, przyczyn upadków, charakteru urazów z nimi związanych oraz możliwości zwiększenia bezpieczeństwa chorych na oddziałach geriatrycznych.

Materiał i metody. Badaniem objęto 100 kolejnych chorych oddziału geriatrii o średniej wieku 78,0 ± 7,72 lat (x ± SD). Zastosowano kwestionariusz własnego autorstwa zawierający 14 pytań dotyczących przebytych upadków i ich przyczyn. Funkcje poznawcze oceniono według skali MMSE (Mini-Mental State Examination), samodzielność według skali ADL (Activities of Daily Living), ryzyko upadków według skali Berg (Berg Balance Scale).

Wyniki. Samodzielnie chodziło 36% chorych, z asystą 22%, sprzętu ortopedycznego używało 31%, na wózku przemieszczało się 3% pacjentów, a 8% pozostawało w łóżku. W skali Berg 37% uzyskało 21–40 punktów, 18% otrzymało 0–20 punktów. W skali ADL 7% uzyskało 3–4 punkty, 12% — ≤ 2 punkty. W skali MMSE 19% otrzymało 19–23 punktów, 10% — 11–18 punktów, 6% uzyskało ≤ 10 punktów. Sześć procent badanych zażywało ≥ 10 leków, 66% — ≥ 4 leków. U 66% w ostatnim roku wystąpił co najmniej 1 upadek. Urazu doznało 75%, do złamania doszło u 25%. Najczęstszym miejscem upadku był dom (51%). Najczęstszą przyczyną wewnętrzną upadku były zawroty głowy (48%), zewnętrzną (46%) nierówne powierzchnie. Upadek w trakcie hospitalizacji wystąpił u 7%. U żadnego z chorych nie doszło do urazu. Przyczyną upadku u 3% były zawroty głowy, u 2% nieodpowiednie obuwie, u 1% spadek ciśnienia tętniczego.

Wnioski. Ocena ryzyka upadku i jego zapobieganie powinny być stałym elementem funkcjonowania oddziału geriatrycznego.