Lekami pierwszego rzutu w terapii większości zaburzeń lipidowych są inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzymu A (HMG-CoA), czyli statyny. Mimo ich stosowania często nie udaje się osiągnąć założonego celu terapeutycznego. Wynika to między innymi z faktu, że podążając za wynikami aktualnych badań, w kolejnych wytycznych ESC dotyczących terapii dyslipidemii docelowe progi stężenia cholesterolu frakcji LDL obniżano. W przypadku nieosiągnięcia założonego celu terapeutycznego konieczne jest wdrożenie farmakoterapii skojarzonej, np. statyną oraz ezetymibem – lekiem hamującym wchłanianie cholesterolu oraz steroli roślinnych z jelit. Istotne jest, że ezetymib dołączony do statyny obniża całkowite stężenie cholesterolu dodatkowo o ok. 14–25% w porównaniu ze statyną w monoterapii. Dzięki temu u chorych stosujących terapię łączoną można osiągnąć niższe poziomy cholesterolu frakcji LDL. W efekcie uzyskuje się istotne statystycznie obniżenie ryzyka wystąpienia niekorzystnych incydentów sercowo-naczyniowych, zawałów mięśnia sercowego oraz udarów niedokrwiennych mózgu. Ezetymib jest lekiem bardzo dobrze tolerowanym przez pacjentów.