Cel

Głęboka stymulacja mózgu (DBS) jest stosunkowo nową i wciąż eksperymentalną metodą leczenia lekoopornej depresji (TRD). Istnieją wstępne dowody na to, że stymulacja struktur układu nagrody lub łączących je pęczków istoty białej może wywierać działanie przeciwdepresyjne. Głównym jądrem układu nagrody jest jądro półleżące (NAc), które odgrywa kluczową rolę w zachowaniu związanym z poszukiwaniem nagrody, motywacji i uzależnieniach. Stymulacja NAc jest skuteczna w TRD poprzez zmniejszenie anhedonii i apatii. Nie tylko jądra, ale także pęczki istoty białej łączące różne struktury układu nagrody zostały przebadane klinicznie jako cele dla DBS, w tym przyśrodkowy pęczek kresomózgowia (MFB) – główny element mezolimbicznego dopaminergicznego układu nagrody. Celem pracy jest przedstawienie wyników klinicznych MFB DBS w leczeniu TRD.

Poglądy

Do przeglądu literatury naukowej użyto następujących słów kluczowych: „głęboka stymulacja mózgu”, „ciężkie zaburzenie depresyjne”, „lekooporna depresja”, „przyśrodkowy pęczek kresomózgowia”. Zidentyfikowane badania zostały ocenione na podstawie charakterystyki pacjentów, wyników klinicznych i zdarzeń niepożądanych związanych z DBS. Wyniki przeglądu literatury ujawniły pięć badań klinicznych i cztery opisy przypadków prezentujące łączną liczbę 35 pacjentów leczonych przez MFB DBS z powodu TRD.

Wnioski

Aktualne dane kliniczne dotyczące MFB DBS są ograniczone małą liczebnością badanych prezentowanych w kilku badaniach klinicznych. Istnieje pilna potrzeba przeprowadzenia większej liczby badań klinicznych dotyczących stymulacji MFB w leczeniu TRD. Wyniki uzyskane w tych badaniach wykazały bardzo szybkie działanie przeciwdepresyjne obserwowane w ciągu tygodnia od rozpoczęcia stymulacji. Z uwagi na inwazyjny charakter, MFB DBS należy traktować jako leczenie ostatniej szansy. Jednak leczenie to może być obiecującą alternatywą dla pacjentów cierpiących na TRD.