Około 30% kobiet uskarża się w czasie ciąży na nudności, natomiast ponad 50% ciężarnych cierpi z powodu zarówno nudności, jak i wymiotów. Wynika z tego, że tylko ok. 20% kobiet może cieszyć się początkiem ciąży bez tych uciążliwych dolegliwości [1, 2].
Jak wskazują badania w dużych grupach ciężarnych, nudności są uważane za najbardziej uciążliwe z dolegliwości, jakie towarzyszą początkom ciąży. Stwierdzono, że ich natężenie i charakter odpowiada tym, jakie są spotykane u pacjentów onkologicznych poddawanych chemioterapii [3].
Kobiety stwierdzają jednoznacznie, że nudności i wymioty ograniczyły znacząco ich codzienne funkcjonowanie w wielu wymiarach – pracę zawodową, obowiązki domowe oraz funkcje rodzicielskie [4]. Dodatkowo nie jest to dolegliwość epizodyczna lecz rozciągnięta w czasie na wiele tygodni ciąży. Nudności i wymioty pojawiają się najczęściej ok. 4.–10. tyg. ciąży.
Nudności, mimo że najczęściej opisywane w podręcznikach jako poranne, jak wynika z ostatnich badań, towarzyszą większości kobiet przez cały dzień [2, 3]. Podobna sytuacja dotyczy czasu ustępowania tych dolegliwości – najczęściej uważa się, że następuje to wraz z końcem I trymestru. Wielu autorów podkreśla jednak, że w większości badanych przypadków ustępują one dopiero ok. 20.–22. tyg., a u ok. 10% kobiet trwają przez całą ciążę [3].
Stan, który nazwano niepowściągliwymi wymiotami ciężarnych (ang. hyperemesis gravidarum – HG), spotyka się z częstością 0,3–1,5% [5]. Najczęściej cytowana w literaturze przedmiotu definicja odwołuje się do tej przyjętej w pracy Fairweather z 1968 r. – są to nudności i wymioty pojawiające się przed 20. tyg. ciąży na tyle ciężkie, że powodują konieczność hospitalizacji [6, 7].
Wymioty są częste, powodują odwodnienie, ketozę – kwasicę, zaburzenia elektrolitowe i kwasowo-zasadowe, a nawet rozpad białek mięśni czy zanik mięśni [8, 9]. Często autorzy powołują się na kryterium utraty masy ciała powyżej 5%, jako wykładnika ciężkości wymiotów i jedno z ważnych kryteriów wskazujących na konieczność hospitalizacji ciężarnej [9]. Niestety większość autorów jest zdania, że powyższa definicja odbiega od potrzeb klinicysty, jest bardzo ogólnikowa, mało precyzyjna i średnio przydatna w codziennej praktyce klinicznej.

Etiologia


Pełna treść artykułu...