Immunoterapia raków głowy i szyi jest nowym, obiecującym sposobem leczniczym, które znajduje zastosowanie głównie w leczeniu resztkowych chorób nowotworowych. Pięcioletnie przeżycia chorych wynoszą mniej niż 50% i dane te nie zmieniły się od ponad 30 lat. Dodatkowo, u chorych na raka głowy i szyi występuje zjawisko głębokiej immunosupresji, co może być przyczyną braku kontroli układu immunologicznego gospodarza nad progresją nowotworu. Celem immunoterapii jest odwrócenie immunosupresji indukowanej przez nowotwór i aktywowanie odpowiedzi immunologicznej skierowanej przeciwko antygenom związanym z nowotworami, ulegającym ekspresji na komórkach rakowych. Aby osiągnąć powyższy cel, stosuje się wiele strategii immunoterapeutycznych, np. transfer autologicznych komórek dendrytycznych, adoptywny transfer limfocytów T i komórek NK, terapie genowe, podaż peptydów nowotworowych, cytokin, a także przeciwciał. Szczepionki przeciwnowotworowe, w ścisłym tego słowa znaczeniu, stanowią jedną z form aktywnej immunoterapii. Opracowanie optymalnej immunoterapii zastosowanej wraz z konwencjonalnym leczeniem może znacznie poprawić czas przeżycia chorych na raka głowy i szyi. Większość immunoterapii stosowanych obecnie w rakach głowy i szyi jest w I lub II fazie badań klinicznych. W artykule omówiono podstawy teoretyczne immunoterapii, strategie, zaawansowanie badań klinicznych, a także trudności związane z tym podejściem terapeutycznym.