Czy jest – dla polskiej służby zdrowia – wyjście z tej sytuacji? Są dwa. Albo kryzys w lecznictwie tak się pogłębi, że wyborcy sami zawołają: zróbcie cokolwiek, byleby się tylko poprawiło – jak Polacy zawołali 20 lat temu, głosując gremialnie na Solidarność, albo przyjdzie ekipa z gotowym, kompletnym programem zmian i wprowadzi je tak szybko, że skutki pozytywne wymażą pamięć o poniesionych kosztach. A wtedy – miejmy nadzieję – demokratyczna tyrania status quo nie pozwoli już tego zmienić.