Wstęp. Transplantacja narządów daje szansę na powrót do aktywnego życia, poprawia jego
jakość, a także ratuje od śmierci. W 2007 roku minęło 40 lat od pierwszego na świecie udanego
przeszczepienia wątroby i 20 lat od pierwszgo takiego zabiegu w Polsce [1]. Pierwsze transplantacje
miały początek w roku 1987 w ośrodkach w Szczecinie i Zabrzu. W roku 1994 w Klinice
Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby Akademii Medycznej w Warszawie dokonano przeszczepienia
wątroby; pacjentka żyje do dnia dzisiejszego [2]. Obecnie 80-90% chorych żyje 1 rok, natomiast
70% - do 5 lat i ciągle wydłużają się lata życia z przeszczepem [3]. Stan pacjenta wymaga stałego
monitorowania organizmu i pielęgniarka ma w tym procesie aktywny udział. Składają się na to
dobrze zorganizowane i zaplanowane działania, na które mogą mieć wpływ czynniki związane
z codziennym życiem, pracą, rodziną, funkcjonowaniem poszczególnych układów w organizmie,
chorobami współistniejącymi czy stosunkiem do sytuacji, w jakiej się znajduje aktualnie, a także
oczekiwania w sferze społecznej.

Cel pracy. Celem pracy było przedstawienie różnych aspektów życia pacjenta po przeszczepieniu
narządów jako niezbędnych elementów poznawczych dla organizacji opieki pielęgniarskiej
i podniesienia jakości usług.

Materiał i metody. Badaniem objęto 84 osoby (40 mężczyzn i 44 kobiety) po przeszczepieniu
wątroby, hospitalizowane w latach 2002-2007. Średnia wieku wyniosła 46 lat. Zabiegi przeszczepienia
narządów wykonywano w różnych latach, począwszy od roku 1995 do 2007. Narzędziem
badawczym był kwestionariusz ankiety zawierający zagadnienia związane z czynnikami wpływającymi
na stan pacjenta. Respondenci wyrazili zgodę na przeprowadzenie badań i chętnie udzielali
odpowiedzi na stawiane pytania.

Wyniki i wnioski. Wyniki badań zostały przedstawione w postaci 9 wykresów, zawierających dane
liczbowe i procentowe, które pokazały istotę holistycznego spojrzenia na osoby po przeszczepieniu
wątroby i określiły zadania dla pielęgniarki w celu uzyskania jak najwyższej jakości opieki.