Abstract
3/2007
vol. 4
Komentarz do artykułu
Pacjent z cukrzycą po chirurgicznej rewaskularyzacji mięśnia sercowego – wyzwanie dla rehabilitacji kardiologicznej
Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska 2007; 4 (3): 303
Online publish date: 2007/09/14
dr n. med. Jerzy Rybicki
SPZOZ „Repty” Górnośląskie Centrum Rehabilitacji, Tarnowskie Góry
Praca dra M. Karolewskiego z zespołu poznańskiego porusza bardzo istotne zagadnienie w rehabilitacji kardiologicznej, jakim jest kompleksowe postępowanie z chorym na cukrzycę po chirurgicznej rewaskularyzacji.
Zmniejszenie śmiertelności i obniżenie infekcyjnych powikłań pooperacyjnych uzależnione jest od precyzyjnej kontroli glikemii z zastosowaniem pompy insulinowej w okresie przedoperacyjnym, operacyjnym i pooperacyjnym (Portland Diabetic Project) [1]. Chory z cukrzycą po zabiegu pomostowania aortalno-wieńcowego, przyjęty na oddział rehabilitacji kardiologicznej, wymaga zwykle korekty dawek insuliny na podstawie przeprowadzanych wielokrotnie w ciągu doby pomiarów glikemii z oceną stopnia jej wyrównania za pomocą pomiaru stężenia hemoglobiny glikowanej (HbA1c) z docelowym, trudnym do uzyskania jej poziomem <6,5%. Stopień zaawansowania mikroangiopatii cukrzycowej obrazują zmiany na dnie oka oraz nasilenie nefropatii cukrzycowej. Makroangiopatia, poza specyficznym wielonaczyniowym i obwodowym zajęciem naczyń wieńcowych, obejmuje często naczynia obwodowe kończyn dolnych oraz zewnątrz- i wewnątrzczaszkowe. Ocena czynnościowa chorego z wieloletnim przebiegiem cukrzycy musi uwzględnić wymienione narządy i obszary naczyniowe. W badaniach układu krążenia uwzględnić należy możliwość występowania neuropatii autonomicznej ze zmniejszonym odczuwaniem bólu wieńcowego bądź jego brakiem, częstszych arytmii oraz niewydolności serca. Współwystępowanie nadciśnienia, otyłości brzusznej, hipertrójglicerydemii i hiperglikemii na czczo tworzy zespół metaboliczny istotnie zwiększający ryzyko sercowo-naczyniowe [2]. Podłoże patofizjologiczne zmian naczyniowych w cukrzycy obejmuje dysfunkcję śródbłonka naczyniowego, komórki mięśni gładkich naczyń oraz funkcję płytek krwi, a zatem kluczowe elementy progresji choroby wieńcowej [3]. Rehabilitacja kardiologiczna tej grupy chorych wysokiego ryzyka stawia wysokie wymagania zespołowi leczącemu w zakresie jego kompetencji oraz dostępnych metod diagnostycznych i wielokierunkowego oddziaływania.
Piśmiennictwo
1. Furnary AP, Wu Y. Clinical effects of hyperglycemia in the cardiac surgery population: the Portland Diabetic Project. Endocr Pract 2006; 12 Suppl 3: 22-26.
2. Gami AS, Witt BJ, Howard DE, Erwin PJ, Gami LA, Somers VK, Montori VM. Metabolic syndrome and risk of incident...
Pełna treść artykułu...
SPZOZ „Repty” Górnośląskie Centrum Rehabilitacji, Tarnowskie Góry
Praca dra M. Karolewskiego z zespołu poznańskiego porusza bardzo istotne zagadnienie w rehabilitacji kardiologicznej, jakim jest kompleksowe postępowanie z chorym na cukrzycę po chirurgicznej rewaskularyzacji.
Zmniejszenie śmiertelności i obniżenie infekcyjnych powikłań pooperacyjnych uzależnione jest od precyzyjnej kontroli glikemii z zastosowaniem pompy insulinowej w okresie przedoperacyjnym, operacyjnym i pooperacyjnym (Portland Diabetic Project) [1]. Chory z cukrzycą po zabiegu pomostowania aortalno-wieńcowego, przyjęty na oddział rehabilitacji kardiologicznej, wymaga zwykle korekty dawek insuliny na podstawie przeprowadzanych wielokrotnie w ciągu doby pomiarów glikemii z oceną stopnia jej wyrównania za pomocą pomiaru stężenia hemoglobiny glikowanej (HbA1c) z docelowym, trudnym do uzyskania jej poziomem <6,5%. Stopień zaawansowania mikroangiopatii cukrzycowej obrazują zmiany na dnie oka oraz nasilenie nefropatii cukrzycowej. Makroangiopatia, poza specyficznym wielonaczyniowym i obwodowym zajęciem naczyń wieńcowych, obejmuje często naczynia obwodowe kończyn dolnych oraz zewnątrz- i wewnątrzczaszkowe. Ocena czynnościowa chorego z wieloletnim przebiegiem cukrzycy musi uwzględnić wymienione narządy i obszary naczyniowe. W badaniach układu krążenia uwzględnić należy możliwość występowania neuropatii autonomicznej ze zmniejszonym odczuwaniem bólu wieńcowego bądź jego brakiem, częstszych arytmii oraz niewydolności serca. Współwystępowanie nadciśnienia, otyłości brzusznej, hipertrójglicerydemii i hiperglikemii na czczo tworzy zespół metaboliczny istotnie zwiększający ryzyko sercowo-naczyniowe [2]. Podłoże patofizjologiczne zmian naczyniowych w cukrzycy obejmuje dysfunkcję śródbłonka naczyniowego, komórki mięśni gładkich naczyń oraz funkcję płytek krwi, a zatem kluczowe elementy progresji choroby wieńcowej [3]. Rehabilitacja kardiologiczna tej grupy chorych wysokiego ryzyka stawia wysokie wymagania zespołowi leczącemu w zakresie jego kompetencji oraz dostępnych metod diagnostycznych i wielokierunkowego oddziaływania.
Piśmiennictwo
1. Furnary AP, Wu Y. Clinical effects of hyperglycemia in the cardiac surgery population: the Portland Diabetic Project. Endocr Pract 2006; 12 Suppl 3: 22-26.
2. Gami AS, Witt BJ, Howard DE, Erwin PJ, Gami LA, Somers VK, Montori VM. Metabolic syndrome and risk of incident...
Pełna treść artykułu...
Coverage in
Indexed in
Integrated with
Editorial Policies
