Doświadczenie ciągłych przemian ekonomicznych, społecznych oraz kulturowych, które przyniósł XXI wiek, jest wynikiem dynamicznego rozwoju cywilizacyjnego, postępów w rozwoju nauki oraz techniki, a także globalizacji. Obecnie w pracy zawodowej niezbędne są przede wszystkim umiejętności sprawnego posługiwania się nowoczesnymi technologiami, oprogramowaniem komputerowym oraz dostosowywanie się do współczesnych trendów w organizacji pracy. Sytuacja ta powoduje szybką dezaktualizację wykształcenia oraz nabytych kompetencji zawodowych. Strategią zapobiegawczą jest niewątpliwie kształcenie ustawiczne. Kompetencje zawodowe pielęgniarek i położnych, uzyskane w trakcie studiów licencjackich oraz magisterskich uprawniają do wykonywania zawodu, należy jednak szczególnie zaakcentować konieczność ich ustawicznego weryfikowania oraz pogłębiania wynikającą z faktu dynamicznego rozwoju medycyny. Proces kształcenia ustawicznego w profesji pielęgniarki i położnej reguluje ustawa o tych zawodach zawierająca zapis, że pielęgniarka, położna ma obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności zawodowych, posiada także prawo do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego. Celem pracy było zaprezentowanie historycznych faktów z działalności w zakresie kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych Wojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Medycznych w Gdańsku, będącego filią Ośrodka warszawskiego, w latach 1980–2000. Zgromadzone dla potrzeb niniejszej publikacji dane pochodzą z archiwum Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku.