10 sierpnia 2009 r. odszedł od nas nagle, ale na zawsze wielki chirurg, transplantolog i naukowiec, prof. dr n. med. dr h.c. multi Wal-demar Kozuschek. Jego pracowite życie i dokonania naukowe w różnych dziedzinach budzą podziw i respekt, a skomplikowany życiorys może być symbolem zawikłanej historii ludzi, którym przeznaczone było pełnić służbę lekarską i odkrywać nowe obszary rozwijającej się medycyny na styku kultur i systemów. Miałem przywilej znać Go osobiście.
Profesor Waldemar Kozuschek urodził się 10 maja 1930 r. w Gliwicach, w rodzinie śląskiego sztygara, który wcześniej brał udział w powstaniach śląskich. Po wojnie studiował medycynę we Wrocławiu. Dyplom lekarza uzyskał w 1954 r.
Po studiach przez 13 lat pracował na Oddziale Chirurgicznym nieistniejącego obecnie Szpitala Miejskiego im. Czerwiakowskiego we Wrocławiu. W tym okresie, pod okiem ordynatora, dr. E. Mierczyńskiego, zdobył doświadczenie, stopniowo stając się wszechstronnie wykształconym i bardzo sprawnym chirurgiem. Siedem lat po studiach został specjalistą IIº w zakresie chirurgii, nadal doskonaląc i poszerzając wiedzę oraz doświadczenie. Wiele osób, znających Go z tamtego okresu, podkreśla Jego wybitne zdolności manualne i pedanterię w czasie wykonywania zabiegów operacyjnych. W 1964 r. na podstawie pracy pt. „Jan Benedykt Solfa – lekarz polskiego odrodzenia” uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych, ujawniając zarazem zamiłowanie do historii medycyny, która z czasem stała się Jego drugą specjalnością. Jeszcze w trakcie pracy na oddziale Szpitala Miejskiego, a szczególnie po jej zakończeniu, związał się z zespołem prof. W. Brossa oraz Kliniką Nefrologii Akademii Medycznej, prowadząc prace przygotowawcze i doświadczal-ne prowadzące do pierwszych w Polsce przeszczepów nerki w połowie lat 60. Kontynuacją tych zainteresowań była praca habilitacyj-na pt. „Konserwacja nerki i drenaż limfy a przeżycie psów po przeszczepieniu nerki”.
Wkrótce potem prof. Waldemar Kozuschek wyjechał wraz z całą rodziną na stałe do Republiki Federalnej Niemiec. Początkowo pracował w Klinice Chirurgii Uniwersytetu w Bonn, krótko jako asystent, potem adiunkt, a po zatwierdzeniu habilitacji (1972) jako docent i zastępca kierownika kliniki. W 1975 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym i po wygraniu konkursu (5 lat od wyjazdu z PRL!) objął kierownictwo Kliniki Chirurgicznej Knappschafts-krankenhaus (Szpital Bractwa Górniczego) Uniwersytetu

Pełna treść artykułu...