Nadciśnienie tętnicze bardzo często występuje u chorych na cukrzycę typu 2 i w istotny sposób przyczynia się do zwiększenia ryzyka śmiertelności ogólnej i śmiertelności z powodu powikłań sercowo-naczyniowych w tej grupie pacjentów. Najnowsze wytyczne zalecają obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z cukrzycą do wartości < 130/80 mm Hg (a u osób > 65. roku życia do wartości < 140/80 mm Hg), ale nie mniejszych niż 120/70 mm Hg. Leczenie preferencyjnie należy zaczynać od stosowania dwóch leków hipotensyjnych w postaci preparatu łączonego (leku blokującego układ RAA z antagonistą wapnia), a w dalszej kolejności wskazane jest dodanie diuretyku tiazydopodobnego. W ostatnich latach potwierdzono pozycję leków blokujących układ RAA w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjentów z cukrzycą jako leków mających szczególnie korzystne właściwości kardio- i nefroprotekcyjne. Ważnym odkryciem dokonanym w ostatnich kilku latach jest wykazanie właściwości hipotensyjnych oraz kardio- i nefroprotekcyjnych nowej grupy leków obniżających stężenie glukozy w surowicy, tj. inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego typu 2 (flozyn).