Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą zapalną skóry dotyczącą 1–3% populacji światowej. Szacuje się, że ok. 80% pacjentów ma łuszczycę łagodną, a 20% umiarkowaną lub ciężką. U około 5–30% pacjentów z łuszczycą występuje łuszczycowe zapalenie stawów. Leczenie determinują przede wszystkim typ i przebieg łuszczycy oraz wyniki badań dodatkowych. Pacjenci z niewielkim nasileniem zmian skórnych wymagają jedynie leczenia miejscowego, ewentualnie połączonego z fototerapią. Do najczęściej stosowanych preparatów miejscowych należą glikokortykosteroidy, kalcypotriol w połączeniu z betametazonem, cygnolina, dziegcie, pochodne witaminy A (tazaroten), inhibitory kalcyneuryny. Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego w terapii miejscowej najczęściej zalecany jest kalcypotriol w połączeniu z betametazonem. Połączenie to jest dostępne w formie żelu, maści, a ostatnio także w formie piany, która to postać galenowa od września 2019 r. jest refundowana (refundacja 30%). Pacjenci z łuszczycą umiarkowaną do ciężkiej powinni być leczeni fototerapią, lekami ogólnymi (cyklosporyna, metotreksat, acytretyna) lub lekami biologicznymi. Ostateczną decyzję o rodzaju zastosowanego leczenia podejmuje lekarz.