Streszczenie
1/2009
vol. 4
Artykuł przeglądowy
Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i lekooporność
Przegląd Gastroenterologiczny 2009; 4 (1): 7–11
Data publikacji online: 2009/03/16
Przez ponad 10 lat standardowe leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (PZW B) było ograniczone do stosowania interferonu a (IFN-a) i lamiwudyny. Interferon ten jest obarczony licznymi działaniami ubocznymi, a podawaniu lamiwudyny towarzyszy zjawisko lekoopornych mutantów wirusa zapalenia wątroby typu B (hepatitis B virus – HBV). W ostatnich kilku latach zarejestrowano nowe analogi nukleozydowe/nukleotydowe. W celu osiągnięcia optymalnego celu, jakim jest całkowita eradykacja zakażenia HBV, konieczne są badania nad nowymi preparatami różniącymi się od obecnie stosowanych m.in. mechanizmem działania.
Słowa kluczowe
WZW B, analog nukleozydowy, leczenie, mutacja, lekooporność
Dostępne w
Zintergrowane z


