Zakażenia układu moczowego (ZUM) pozostają istotnym problemem diagnostyczno-terapeutycznym mimo wzrastającej wiedzy na temat ich mechanizmów oraz właściwości wywołujących je uropatogenów. Zakażenia układu moczowego należą do najczęstszych chorób infekcyjnych. Rocznie występują u 150 mln osób [1]. Stanowią 10–20% wszystkich zakażeń pozaszpitalnych i 40–50% zakażeń wewnątrzszpitalnych [2]. Z badań przeprowadzonych w Norwegii i USA wynika, że liczba chorych z ZUM leczonych ambulatoryjnie i szpitalnie systematycznie wzrasta [3, 4]. Zakażenia układu moczowego mogą wystąpić w każdym wieku, dotyczyć dolnych dróg moczowych lub przebiegać z zajęciem nerek, mieć charakter powikłany bądź niepowikłany oraz nawrotowy. Nawracające ZUM rozpoznawane są, gdy zakażenia występują przynajmniej dwa razy w ciągu 6 miesięcy trzy razy w ciągu roku [3, 4]. Głównym czynnikiem etiologicznym ZUM pozostaje Escherichia coli, odpowiadająca za 85–95% przypadków niepowikłanych postaci tej choroby. W zakażeniach powikłanych istotnie rośnie udział innych pałeczek Gram-ujemnych z rodziny Enterobacteriacae, np. Klebsiella, Proteus, Enterobacter oraz Citrobacter. Wśród bakterii Gram-dodatnich dominują Staphylococcus saprophyticus, Enterococcus i Staphylococcus aureus [5–7].