Lokalizacja słuchowa stanowi jeden z elementów systemów orientacji przestrzennej i pozwala na ocenę otaczającego środowiska na podstawie informacji akustycznych. Słyszenie kierunkowe ma istotne znaczenie obecnie – w dobie znacznego rozwoju mechanizacji oraz urbanizacji. Dotyczy to wszystkich ludzi, lecz w szczególności osób z upośledzeniami narządu słuchu. Prezentowana praca składa się z dwóch zasadniczych części. W pierwszej, monograficznej, przedstawiono podstawy teoretyczne słyszenia przestrzennego oraz szeroką gamę zagadnień dotyczących lokalizacji źródeł dźwięku. Druga, eksperymentalna, zawiera opis metodyki oraz wyniki badań dotyczących określenia zdolności słyszenia kierunkowego osób z normalnym słuchem, kobiet i mężczyzn w wieku 18–28 lat. Praca stanowi pierwszy etap zakrojonych na szeroką skalę badań, dotyczących określenia zdolności lokalizacyjnych osób z patologią słuchu nieprotezowanych bądź protezowanych aparatami słuchowymi, implantami ślimakowymi czy wreszcie z protezowaniem mieszanym. Jej głównym celem jest określenie przydatności stosowania pewnych typów sygnałów akustycznych do tego rodzaju badań. Zastosowano sygnały tonalne, tercjowe pasma szumu oraz tercjowe pasma szumu zmodulowane amplitudowo o częstotliwościach 500 Hz, 1 000 Hz i 4 000 Hz przy poziomie sygnału wynoszącym 80 dB SPL. Zastosowanie sygnałów szumowych podyktowane było chęcią zbliżenia się w badaniach do sygnałów bardziej reprezentatywnych dla otaczającego nas środowiska niż sygnały tonalne. Zastosowano metodę badawczą Zakrzewskiego, polegającą na określaniu kąta ostrości słyszenia kierunkowego (KOSK). Pomiary przeprowadzono w polu swobodnym dla 8 azymutów określonych w płaszczyźnie horyzontalnej. Uzyskane wyniki wskazują na występowanie znacznego zróżnicowanie wartości KOSK dla poszczególnych sygnałów, w szczególności dla częstotliwości 4 000 Hz.