Leczenie złamań wyrostka kłykciowego żuchwy jest przedmiotem

debat w chirurgii szczękowo-twarzowej. W piśmiennictwie

podano, że złamania wyrostka kłykciowego żuchwy stanowią od 25%

do 35% wszystkich złamań żuchwy. Złożona anatomia tej okolicy

uzasadnia rozważenie podejścia zachowawczego, które daje optymalne

rezultaty przy jednoczesnym minimalizowaniu możliwych powikłań

chirurgicznych oraz dyskomfortu pacjenta. W niniejszym artykule

opisano przypadek 22-letniego mężczyzny przyjętego na oddział

ratunkowy po pobiciu ze złamaniem lewego wyrostka kłykciowego bez

przemieszczenia i zaburzeń okluzji. Współpraca pacjenta, jego

dobry stan zdrowia oraz rodzaj złamania pozwoliły chirurgowi

szczękowo-twarzowemu na zaproponowanie dwóch metod leczenia

zachowawczego: metody bez unieruchomienia międzyszczękowego

(maxillomandibular fixation – MMF) lub z MMF. Pacjent

zdecydował się na leczenie zachowawcze bez MMF, regularne wizyty

kontrolne, miękką dietę i rehabilitację żuchwy. Podczas

wizyt kontrolnych stwierdzono prawidłowe ustawienie kości

i właściwy proces gojenia. Pacjent podawał prawidłowy zgryz,

brak problemów z otwieraniem ust oraz brak bólu. Metody

leczenia złamań wyrostka kłykciowego są różne – obserwacja,

zamknięte nastawienie, nastawienie otwarte lub podejście

wewnątrzustne. Przypadek ten stanowi argument za leczeniem

zachowawczym u pacjentów ze złamaniami podkłykciowymi bez

przemieszczenia i dobrą współpracą. Ścisła kontrola

pooperacyjna jest ważna dla monitorowania prawidłowego procesu

gojenia kości i może zastąpić niepożądany ból, problemy

ze stawem skroniowo-żuchwowym oraz sześciotygodniową immobilizację

mięśniową związaną z MMF.