Migotanie przedsionków (AF) jest najczęstszą utrwaloną arytmią serca u osób dorosłych. Jej występowanie w wielu przypadkach powoduje obniżenie jakości życia pacjentów. Do ustalenia rozpoznania AF wymagane jest udokumentowanie obecności tej arytmii w zapisie EKG (rytm serca bez widocznych powtarzających się załamków P oraz nieregularnie występujące odstępy RR). Pomocne może być również stwierdzenie epizodów szybkich rytmów przedsionkowych (AHRE), szczególnie gdy występują one często i są długotrwałe (u chorych z wszczepionymi urządzeniami monitorującymi pracę serca).

Przy ocenie ryzyka udaru mózgu zaleca się podejście uwzględniające czynniki ryzyka, z wykorzystaniem skali ryzyka udaru mózgu CHA2DS2-VASc. Oprócz ryzyka zakrzepowego zalecana jest też ocena ryzyka krwawień przy użyciu skali HAS-BLED. Pacjenci z AF i czynnikami ryzyka udaru mózgu powinni być leczeni doustnymi antykoagulantami (OAC) w celu zapobiegania udarowi mózgu. U pacjentów kwalifikujących się do stosowania OAC w większości przypadków preferowane są leki z grupy doustnych antykoagulantów niebędących antagonistami witaminy K (NOAC) w stosunku do antagonistów witaminy K (VKA).

Farmakologiczna kontrola częstotliwości rytmu komór w przypadku AF może zostać uzyskana dzięki stosowaniu różnych grup leków, w tym β-adrenolityków, niedihydropirydynowych antagonistów kanałów wapniowych lub digoksyny. W przypadku kardiowersji farmakologicznej wybór konkretnego leku zależy od rodzaju i towarzyszącej choroby serca.

Nasilenie czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i chorób współistniejących, w tym tych związanych ze stylem życia, istotnie wpływa na ryzyko rozwoju AF.