Migotanie przedsionków (AF) jest najczęstszym nadkomorowym zaburzeniem rytmu serca. Powoduje wiele poważnych zagrożeń dla zdrowia i życia, m.in. zwiększa ryzyko wystąpienia udaru mózgu i innych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, rozwoju kardiomiopatii tachyarytmicznej i w efekcie niewydolności serca. W postępowaniu u pacjentów z AF kluczową rolę odgrywa odpowiednio prowadzona farmakoterapia. W ramach terapii przeciwkrzepliwej aktualnie najczęściej włączanymi lekami są preparaty z grupy doustnych leków przeciwkrzepliwych niebędących antagonistami witaminy K (NOAC). Spośród nich na polskim rynku dostępne są preparaty apiksabanu, dabigatranu oraz rywaroksabanu. Gdy pacjent nie może stosować tych leków lub ma wskazania do stosowania doustnych antykoagulantów będących antagonistami witaminy K (VKA), wykorzystuje się warfarynę lub acenokumarol. W celu zapobiegania występowaniu AF lub przerywania napadów arytmii stosuje są leki przeciwarytmiczne z różnych klas, np. z klasy Ic (propafenon, flekainid), z klasy III (amiodaron, sotalol). Innym rozwiązaniem, wykorzystywanym u chorych z utrwalonym AF, jest kontrola częstotliwości akcji serca, głównie za pomocą leków z klasy II – β-adrenolityków.