Wieloodłamowe złamanie kości jarzmowej jest rzadką

manifestacją urazu, często powiązaną z deformacjami twarzy

oraz deficytami funkcjonalnymi. Leczenie takich złamań wymaga

dużego doświadczenia w doborze metody chirurgicznej,

szczególnie u pacjentów z towarzyszącymi schorzeniami,

podobnie jak w opisanym przypadku. Pacjent 54-letni z wyrównaną

cukrzycą typu 2 zgłosił się z wieloodłamowym złamaniem

kości jarzmowej klasy VII według Hendersona, które powstało po

upadku na taczkę. Pacjent nie stracił przytomności i nie

doznał urazu oka, jednak zauważono obrzęk policzka, zaburzoną

funkcję gałęzi skroniowej nerwu twarzowego oraz osłabione czucie

w gałęzi V2 po prawej stronie. W tomografii komputerowej

potwierdzono wieloodłamowe złamanie kości jarzmowej oraz dodatkowe

złamania łuku jarzmowego i ścian zatoki szczękowej. Podczas

konsultacji okulistycznej wykluczono urazy gałki ocznej i podwójne

widzenie. Interwencja chirurgiczna obejmowała staranne oczyszczenie

ran, usunięcie ciał obcych oraz osteosyntezę przy użyciu 8 płytek

i 36 śrub, z wykorzystaniem rany po urazie w celu

uniknięcia kolejnych blizn. Okres pooperacyjny przebiegał

pomyślnie, uzyskano poprawę symetrii twarzy i funkcji oka,

mimo drobnych komplikacji związanych z zamykaniem powiek.

Wielodyscyplinarne podejście do złożonego złamania kości

jarzmowej u pacjenta z cukrzycą typu 2, będącego

wynikiem urazu o dużej sile, zakończyło się sukcesem, bez

konieczności dodatkowej korekcyjnej operacji. Ryzyko wystąpienia

powikłań związane z ciałami obcymi, takimi jak fragmenty

drewna pozostawione w organizmie pacjenta z cukrzycą typu

2, jest wysokie i może utrudniać gojenie ran oraz prowadzić

do tworzenia się ropni. Przypadek ten podkreśla znaczenie

indywidualnych planów leczenia oraz potencjał osiągnięcia

korzystnych wyników, mimo współistniejących schorzeń

i komplikacji pooperacyjnych, takich jak niewielkie problemy

z zamykaniem powiek.