Mogłoby się wydawać, że ostatnie lata to intensywny rozwój nauki w Polsce, także w medycynie. Obserwujemy przecież sukcesy polskich naukowców medyków, którzy niejednokrotnie stoją na czele towarzystw międzynarodowych, poczynając od profesora Krzysztofa Narkiewicza – prezydenta Europejskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego, czy profesora Piotra Ponikowskiego – prezydenta Europejskiego Towarzystwa Niewydolności Serca, poprzez profesora Mariana Zembalę – prezydenta elekta Europejskiego Towarzystwa Chirurgii Serca i Naczyń, a skończywszy na profesorze Marku L. Kowalskim – członku Zarządu Światowej Organizacji Alergii. Mogłoby się wydawać, że polska medycyna pod względem naukowym w szybkim tempie dogania kraje zachodnie, szczególnie w aspekcie wielu straconych lat ostatniego półwiecza. To tylko pozory. Dokładne dane wskazują, że aktywność polskich medyków naukowców maleje.