Wstęp: Rozpoznanie nietolerancji laktozy ustala się na podstawie obrazu klinicznego, wyniku wodorowego testu od­dechowego i/lub oznaczanego stężenia glukozy we krwi włośniczkowej po doustnym obciążeniu laktozą. Najbardziej miarodajnym badaniem wydaje się oznaczanie aktywności laktazy w bioptatach błony śluzowej jelita cienkiego. W piśmiennictwie jest jednak bardzo mało prac porównujących te metody diagnostyczne.
Cel: Ocena czułości i swoistości wodorowego testu oddechowego i oznaczenia stężenia glukozy we krwi włośniczkowej po obciążeniu laktozą w porównaniu z aktywnością laktazy w bioptacie błony śluzowej jelita cienkiego.
Materiał i metody: U 61 dzieci wykonano wodorowy test oddechowy, doustny test obciążenia laktozą z oznaczeniem stężenia glukozy we krwi włośniczkowej oraz oznaczenie aktywności laktazy w bioptatach błony śluzowej jelita cienkiego.
Wyniki: U 79% chorych stwierdzono zgodność między wynikiem wodorowego testu oddechowego i aktywnością laktazy. U 16,6% osób wodorowy test oddechowy dał wynik fałszywie dodatni, natomiast u 4,4% fałszywie ujemny. U większości pacjentów z fałszywie dodatnim wynikiem wodorowego testu oddechowego wartości laktazy były zawarte w pobliżu dolnej granicy normy. Mniejszą czułością i swoistością charakteryzował się doustny test obciążenia laktozą z oznaczeniem stężenia glukozy we krwi włośniczkowej. W ponad 20% dał on wynik fałszywie dodatni i w 10% wynik fałszywie ujemny.
Wnioski: Ze względu na dużą liczbę wyników fałszywie dodatnich i ujemnych testów nieinwazyjnych – wodorowego testu oddechowego i testu doustnego obciążenia laktozą z oznaczeniem stężenia glukozy we krwi włośniczkowej – w przypadku trudności diagnostycznych celowe wydaje się oznaczanie stężenia aktywności laktazy w bioptatach błony śluzowej jelita cienkiego.