Wstęp. Stwardnienie rozsiane (SM) jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzującą się obecnością rozsianych ognisk
demielinizacji w mózgu i rdzeniu kręgowym z początkowo przemijającymi, a potem z utrwalonymi licznymi zaburzeniami neurologicznymi.

Cel pracy. Celem pracy było dokonanie oceny jakości życia chorych na stwardnienie rozsiane oraz poznanie czynników determinujących
tę ocenę.

Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone w siedzibie Stowarzyszenia Rozsianego w Bydgoszczy, na grupie 31 osób. Chorzy
byli kwalifikowani na podstawie rozpoznania klinicznego SM. W badaniu posłużono się kwestionariuszem Funkcjonalnej Oceny Stwardnienie
Rozsianego (FAMS), Rozszerzoną Skalą Niewydolności Ruchowej Kurtzkego (EDSS) oraz własnym kwestionariuszem.

Wyniki. Średnia wieku badanych wyniosła 55 lat; 93,5% osób pochodziło z miasta. Były to osoby w większości z wykształceniem
średnim, nieaktywne zawodowo. U około 50% ankietowanych występowała postać pierwotnie postępująca. Średni wiek zachorowania
wyniósł 34 lata. Głównym rodzajem leczenia była rehabilitacja (67,7%). Analizie poddano korelacje między ogólną jakością życia
a jej poszczególnymi wymiarami.

Wnioski. Większość badanych wysoko oceniła swoją jakość życia. Istnieje związek pomiędzy ogólną oceną jakości życia, a jej poszczególnymi
wymiarami. Płeć istotnie koreluje z ogólną jakością życia. Analizowane czynniki kliniczne nie wpływają na ogólną jakość życia badanych.
Problemy Pielęgniarstwa 2012; 20 (4): 442–453