Wstęp. Wysokie oczekiwania społeczne wobec pielęgniarek i położnych rodzą potrzebę przeprowadzenia badań służących poznaniu ich opinii o sukcesach i porażkach. Pozwoli to poznać ich nastawienie emocjonalne, potrzeby i odczucia. W tym celu istotne wydaje się zainteresowanie poziomem satysfakcji życiowej pielęgniarek i położnych.

Cel. Ocena poziomu satysfakcji życiowej pielęgniarek i położnych, członkiń Beskidzkiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w Bielsku-Białej.

Materiał i metody. Badanie przeprowadzono wśród 50 osób, pielęgniarek i położnych, uczestniczek szkolenia na temat: „Etyka w pracy pielęgniarskiej.” Satysfakcję z życia zbadano za pomocą polskiej adaptacji Skali Satysfakcji z Życia — SWLS, którą opracował Juczyński. Użyto również autorskiej ankiety danych demograficznych, w której pytano o miejsce zamieszkania, miejsce pracy, staż pracy, stan cywilny oraz liczbę posiadanych dzieci. Weryfikacji hipotez dokonano przez zastosowanie testu dla współczynnika korelacji rang Spearmana oraz testu Kruskala-Wallisa.

Wyniki. Pokazano, jak zmienne, którymi są miejsce zamieszkania, miejsce pracy, staż pracy, stan cywilny oraz liczba posiadanych dzieci wpływają na ocenę satysfakcji życiowej.

Wnioski. Największą satysfakcję życiową odczuwają pielęgniarki i położne zatrudnione w szpitalach publicznych. Wraz z wydłużaniem stażu pracy spada poziom satysfakcji życiowej pielęgniarek i położnych. Zmienne, jakimi są miejsce zamieszkania, posiadanie rodziny, nie wpływają w sposób istotny statystycznie na odczuwanie satysfakcji życiowej.