Wstęp. Pomimo wyraźnego postępu naukowo-technicznego i rozwoju wielu metod terapeutycznych, obserwuje się nadmierną izolację i segregację społeczną osób niepełnosprawnych, w tym szczególnie dzieci i młodzieży. W procesie rozwoju społecznego dziecka z zespołem Downa duże znaczenie ma stworzenie bliskich więzi rodzinnych i atmosfery środowiska domowego, a także wczesna stymulacja rozwoju psychoruchowego, rehabilitacja psychoruchowa, pomoc psychologiczna i pedagogiczna oraz działalność edukacyjna.

Cel pracy. Celem pracy była ocena wybranych aspektów funkcjonowania społecznego dzieci z zespołem Downa.

Materiał i metody. Badaniem objęto 30 rodziców dzieci z zespołem Downa będących pod opieką Poradni Neurologicznej i Poradni Kardiologicznej Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego im. J. Brudzińskiego w Bydgoszczy oraz Poradni Genetycznej Szpitala Uniwersyteckiego nr 1 im. A. Jurasza w Bydgoszczy, z terenu województwa kujawsko-pomorskiego. Badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego przy użyciu narzędzia badawczego w postaci kwestionariusza ankiety.

Wyniki i wnioski. 1. Zdecydowana większość dzieci z zespołem Downa uczęszcza do szkół integracyjnych, niezależnie od stopnia wykazywanej samodzielności w życiu codziennym. 2. Dzieci z zespołem Downa upośledzone umysłowo w stopniu umiarkowanym w większości mają zachowany kontakt z rówieśnikami poprzez uczęszczanie do szkoły i przynależność do stowarzyszeń. Dzieci upośledzone w stopniu głębokim nie kontaktują się z rówieśnikami. 3. Głównym wsparciem dla rodziców dzieci z zespołem Downa jest najbliższa rodzina. 4. Rodzice organizują dzieciom czas wolny w środowisku rodzinnym. Dominującą formą jest zabawa z najbliższymi.