Wstęp. Objawy choroby hemoroidalnej występują u co czwartego dorosłego człowieka.

Cel pracy. Celem pracy była ocena wiedzy pacjentów na temat choroby hemoroidalnej oraz ich oczekiwań związanych z edukacją zdrowotną
w powyższym zakresie.

Materiał i metody. Badaniem objęto 129 losowo wybranych pacjentów leczonych z powodu choroby hemoroidalnej i wykorzystano
w nim autorski kwestionariusz ankietowy.

Wyniki. Według 10% ankietowanych wiekiem, w jakim najczęściej występuje choroba hemoroidalna, jest wiek 51–60 lat. Do czynników
etiologicznych choroby badani zaliczali między innymi: zaparcia (80%), siedzący tryb życia (76%), dietę z małą ilością błonnika (50%). Za
objawy choroby badani najczęściej uważali: krwawienia w trakcie oddawania stolca (86%), świąd odbytu (73%), wyczuwalny guzek
w okolicy odbytu i wypadanie żylaków (53%), ból (33%). Zdaniem 80% osób jedną z podstawowych metod diagnostyki choroby hemoroidalnej
jest badanie palcem odbytu, kanału odbytu i bańki odbytnicy. Mniej niż 1/4 wymieniało rektoskopię, 56% — kolonoskopię; 87%
badanych uważało, iż chorobę należy leczyć chirurgiczne, 76% — farmakologicznie, a 35% — dietetycznie. Około 1/3 osób do metod
zmniejszających ryzyko choroby zaliczyło ruch, regularne wykonywanie ćwiczeń fizycznych oraz unikanie picia alkoholu. Ponad 70% pacjentów
w roli edukatora preferowało lekarza, a jedynie 12% pielęgniarkę. Ponad 60% swoją wiedzę na temat choroby czerpało z internetu.

Wnioski. Poziom wiedzy pacjentów na temat choroby hemoroidalnej i jej profilaktyki był niewystarczający, mimo że prawie połowa badanych
pacjentów w samoocenie oceniła swój poziom wiedzy jako dostateczny. Głównym źródłem informacji dla pacjentów na temat choroby
był internet. W roli edukatora chorzy widzieli przede wszystkim lekarza. Pacjenci chcieliby poszerzyć zakres swojej wiedzy na temat
profilaktyki choroby hemoroidalnej, przyczyn, objawów i powikłań, diagnostyki, leczenia, diety, remisji choroby po leczeniu chirurgicznym
oraz higieny. Brak istotnego wpływu czasu trwania choroby hemoroidalnej na poziom wiedzy chorych w zakresie profilaktyki może sugerować,
iż metody edukacyjne dotychczas stosowane u chorych są nieskuteczne.