Adwokatura stanowi jedną z podstawowych zasad praktykowania pielęgniarstwa i obejmuje zarówno ochronę praw
pacjenta, jak i jego autonomii oraz prawa do samostanowienia. Z kolei paternalizm często stawiany jest w opozycji do adwokatury jako wyraz naruszenia autonomii poprzez podejmowanie decyzji przez personel dla dobra pacjenta, lecz bez jego udziału. W praktyce codziennej opieki nad chorymi pielęgniarki mają styczność z dynamicznie zmieniającą się sytuacją kliniczną i stanem zdrowia pacjenta. Może to wymagać realizowania działań związanych z adwokaturą, które niekiedy obejmować mogą także poczynania paternalistyczne (obejmujące paternalizm słaby) podejmowane dla dobra pacjenta, zgodnie z zasadą dobroczynienia.
Adwokatura i paternalizm, mimo pozornych przeciwieństw, często funkcjonują w codziennej opiece jako uzupełniające się działania podejmowane dla dobra pacjenta.
Celem pracy jest nakreślenie relacji pomiędzy adwokaturą a paternalizmem w pielęgniarstwie.