Wstąpienie Polski do Unii Europejskiej spowodowało nasilenie ruchów migracyjnych ludności odmiennej kulturowo, reprezentującej inne wartości, styl życia, zwyczaje i zmodyfikowane zachowania zdrowotne tworzące ,,kulturę opieki nad chorym’’. Wiedza na temat zwyczajów kulturowych i religijnych pacjentów spoza kultury polskiej jest znikoma, co rodzi negatywne odczucia zarówno u pacjentów, jak i u personelu medycznego. Tego rodzaju problemy mogą także występować w praktyce medycyny rodzinnej. Opieka medyczna powinna być udzielana pacjentowi z należną wrażliwością dla jego odmienności kulturowej. Dobrze jest także pamiętać, że różne kultury inaczej przekazują i interpretują informacje. Kompetentny kulturowo lekarz rodzinny korzysta z zasobu wiadomości i umiejętności, a także prezentuje postawy potrzebne do udzielania pomocy pacjentom. Znajomość przekonań pacjenta, jak również praktyk religijnych i duchowych, z którymi się utożsamia, może poprawić stosowanie się przez niego do zaleceń, komunikację między nim a lekarzem rodzinnym, a ze strony lekarza – zwiększyć poszanowanie praw pacjenta. Takie wzajemne zrozumienie może z kolei skutkować bardziej wrażliwą kulturowo opieką, lepszą jakością leczenia i poprawą wyników.