Otyłość sarkopeniczna to narastający problem w starzejącym się społeczeństwie. Celem artykułu jest zwrócenie uwagi lekarzy POZ na problem, na który składają się dwie jednostki chorobowe, co wiąże się z synergistycznym połączeniem ich powikłań. Otyłość sarkopeniczna zwiększa ryzyko upadków i złamań, powoduje pogorszenie funkcjonowania w życiu codziennym i stanowi utrudnienie dla opiekunów osób chorych. W warunkach gabinetu lekarskiego możemy ustalić rozpoznanie prawdopodobnej sarkopenii na podstawie kwestionariusza SARC-F oraz testów siły mięśniowej. Przy rozpoznawaniu otyłości opieramy się na wartościach BMI (> 30 kg/m²). Prawdopodobna sarkopenia to rozpoznanie wystarczające do wdrożenia postępowania hamującego postęp choroby. Leczeniem jest kinezyterapia uwzględniająca ćwiczenia oporowe dostoswane do możliwości pacjenta, uzupełniona dietą o odpowiedniej podaży energii oraz białka – minimum 1 g białka/kg należnej masy ciała, a w przypadku chorób współistniejących zwiększenie podaży do 1,2–1,5 g/kg należnej masy ciała.