Pacjent z przewlekłą niewydolnością serca jest poważnym wyzwaniem terapeutycznym dla całego sytemu ochrony zdrowia. Jest to chory niestety często z niekorzystnym rokowaniem, wymagający częstych rehospitalizacji, z wyraźnie obniżoną jakością życia. Skuteczna kontrola objawów niewydolności serca w warunkach ambulatoryjnych jest trudnym zadaniem. Wymaga nie tylko znajomości aktualnych wytycznych, ale przede wszystkim znajomości chorego i umiejętności plastycznej modyfikacji schematów leczenia. Autorzy artykułu omawiają kluczowe elementy ambulatoryjnej terapii pacjenta z HF i podpowiadają, jakimi przesłankami kierować się przy podejmowaniu decyzji dotyczących farmakoterapii.