Pielęgniarki epidemiologiczne – organizacja kontroli zakażeń szpitalnych





Zagadnienia związane z kontrolą zakażeń szpitalnych nabrały szczególnego znaczenia i stały się jednym z ważniejszych problemów w zarządzaniu opieką zdrowotną. Starzejące się szybko społeczeństwo, rosnąca liczba pacjentów z przewlekłymi schorzeniami, którzy są wielokrotnie hospitalizowani, stwarza znamienne ryzyko zjawisk jatrogennych, do których można zaliczyć zakażenia szpitalne. W zakładach opieki zdrowotnej nie może zabraknąć zespołu ludzi, którego zadaniem jest opracowanie, wdrożenie i monitorowanie skuteczności programu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych.



Zgodnie z aktualną koncepcją, podstawą organizacji skutecznego programu kontroli zakażeń jest powołanie w każdym szpitalu komitetu oraz zespołu ds. kontroli zakażeń szpitalnych. Wymaga to zatrudnienia personelu posiadającego specjalistyczną wiedzę, doświadczenie praktyczne i odpowiednie predyspozycje. W stworzonym systemie oprócz mikrobiologa oraz lekarza specjalisty ds. zakażeń (epidemiolog, lekarz chorób zakaźnych, lekarz mikrobiolog) podstawową rolę odgrywa pielęgniarka epidemiologiczna, która w zespole ds. zakażeń szpitalnych jest najczęściej jedynym członkiem zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy. Niestety, określenie pielęgniarka epidemiologiczna pociąga za sobą wiele niekorzystnych zjawisk, związanych z niewłaściwą interpretacją jej roli, szczególnie w aspekcie rozumienia pojęcia pielęgniarka.
Pielęgniarka epidemiologiczna to osoba, która oprócz dyplomu i prawa wykonywania zawodu zdobyła dodatkowo przeszkolenie praktyczne i teoretyczne z zakresu zagadnień epidemiologii, mikrobiologii, statystyki medycznej, chorób zakaźnych i administracji. Powyższe kwalifikacje pozwalają jej pełnić funkcję doradcy lub specjalisty w różnych zagadnieniach związanych z podstawowymi dla działania szpitala obszarami, takimi jak dezynfekcja, sterylizacja czy kontrola zakażeń szpitalnych. Pielęgniarka epidemiologiczna musi rozumieć nie tylko specyfikę poszczególnych oddziałów klinicznych i zabiegowych, ale także służb technicznych i pomocniczych oraz umiejętnie i skutecznie komunikować się z personelem każdego szczebla. Spełniając tak wiele zadań powinna być traktowana jak członek ścisłego kierownictwa szpitala, a nie osoba pełniąca funkcje pomocnicze.
Z tego założenia wychodzili również twórcy idei stworzenia stanowiska...


Pełna treść artykułu...