Wstęp. W rozwoju współczesnego pielęgniarstwa kładzie się szczególny nacisk na sferę naukową i umacnianie pozycji zawodowej. Pielęgniarka,
jako członek interdyscyplinarnego zespołu terapeutycznego, zaczyna wychodzić z roli pomocnika, stając się specjalistą w zakresie opieki,
świadcząc samodzielnie usługi zdrowotne. Jest równoprawnym partnerem lekarza, fizjoterapeuty, ratownika medycznego czy dietetyka.

Cel pracy. Głównym celem pracy było poznanie opinii pracowników ochrony zdrowia na temat pielęgniarstwa i pielęgniarki — jej pozycji
zawodowej, samodzielności, funkcji pełnionych w zespole terapeutycznym oraz kierunków rozwoju.

Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone w okresie styczeń–czerwiec 2011 roku wśród 100 pracowników Szpitala Uniwersyteckiego
nr 1 w Bydgoszczy. Badaniu poddano grupę 50 lekarzy, 25 ratowników medycznych i 25 fizjoterapeutów.
Sondaż diagnostyczny przeprowadzono z zastosowaniem kwestionariusza ankiety własnego autorstwa, w którym zawarto 29 pytań. Badania
miały charakter anonimowy.

Wyniki i wnioski. Prezentowane badania wskazują, iż zachodzą pewne zależności między wartościowaniem pozycji zawodowej pielęgniarki
a wykonywanym przez respondentów zawodem, ich stażem pracy i wykształceniem. W ocenie ankietowanych pielęgniarka jest
niezastąpionym członkiem zespołu terapeutycznego, pełniącym funkcję asystenta. Pomimo określenia pielęgniarstwa zawodem specjalistycznym,
samodzielnym i średnim wiedza członków interdyscyplinarnego zespołu terapeutycznego na temat samodzielności, w pełnieniu
określonych funkcji oraz odpowiedzialności, jest niepełna.
Pracownicy ochrony zdrowia, pomimo deklarowania respektowania samodzielności pielęgniarki, nie posiadają pełnej wiedzy na temat autonomiczności
jej decyzji, przez co określają jej pozycję zawodową jako średnią, przypisując jednocześnie pielęgniarce funkcję asystenta.