Wstęp. Opalanie się jest jednym z najbardziej zakorzenionych nawyków ludzkości, a słońce jest uważane za największe naturalne źródło
energii i podstawę życia na Ziemi.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 229 studentów w oparciu o autorski kwestionariusz ankiety, który składał się z 36 pytań.

Wyniki. Na podstawie przeprowadzonych badań wynika, że 48,03% ankietowanych korzystało z solarium i to najczęściej (20%) raz
w miesiącu. Pierwsza wizyta w solarium była samodzielną decyzją dla 88,2% osób, a 11,8% udało się tam za namową koleżanki/kolegi.
W solarium respondenci korzystali głównie (79,1%) z łóżek samoopalających. W opinii 84,5% badanych pracownicy solarium są sumienni
i informują respondentów o zasadach korzystania z niego. Większość respondentów (60%) nie znało pojęcia „fototyp skóry”. W opinii 26,4%
badanych czas pierwszej wizyty w solarium nie ma znaczenia. Mimo to 73,6% respondentów wiedziało, że w solarium nie można opalać
się codziennie, a zasady dotyczące przedłużania kolejnych wizyt w solarium nie znało 50% z nich. Ponadto 39,1% badanych twierdziło, iż
opalanie w solarium jest nie mniej groźne niż opalanie na słońcu. W większości ankietowani jako skutki uboczne nadmiernej ekspozycji na
słońce lub korzystania z solarium wymieniali: nowotwory skóry i szybszy proces starzenia się. Aż 60% badanych nie miało nic przeciw temu,
aby dzieci i młodzież korzystały z solarium. O tym, iż proces opalania w solarium jest związany z naświetleniem skóry promieniowaniem
zarówno UVA, jak i UVB, wiedziało 34,5% respondentów. Mimo to 30% ankietowanych nie używało preparatów z filtrem UV. Tanoreksję,
jako „uzależnienie od opalania się w solarium”, zdefiniowało 11,8% respondentów.

Wnioski. Wiedza studentów na temat zasad korzystania z solarium, zdrowego opalania i negatywnych skutków powyższego jest niezadowalająca.
W opinii większości badanych pracownicy solarium są sumienni i informują respondentów o zasadach obsługi tuby lub łóżka.
Większość respondentów nie była przeciwna, aby z solarium korzystały dzieci i osoby młode. Respondenci nie znali terminu „tanoreksja”.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (3): 322–328