Choroba refluksowa przełyku (GERD) to takie wsteczne zarzucanie treści żołądkowej, które wywołuje kłopotliwe objawy i/lub prowadzi do powikłań. Treść refluksowa wydostająca się poza przełyk wywołuje niespecyficzne objawy zapalne błon śluzowych w wyższych odcinkach drogi pokarmowej i w drogach oddechowych.

Subiektywne objawy zgłaszane przez pacjentów to: uczucie suchości w gardle, pieczenie w gardle i przełyku (zgaga), uczucie ciała obcego, ściskania w gardle (globus), nadmierne pragnienie, ślinienie i odksztuszanie, stałe chrząkanie, kaszel, krwioplucie, stridor, duszność, napadowe skurcze krtani, zachłystywanie się, dysfonia w postaci chrypki, zmęczenia głosowego i załamywania głosu. Znaleziskiem, o którym najczęściej mówi się w kontekście LPR, jest pseudosulcus vocalis, czyli obrzęk podgłośniowy, uważany wręcz za patognomoniczny dla LPR. Badaniem endoskopowym u pacjentów z LPR często stwierdza się zaczerwienienie okolicy międzynalewkowej lub całej krtani.

Leczenie pozaprzełykowej choroby refluksowej powinno odbywać się na kilku płaszczyznach. Pierwszym etapem jest edukacja pacjenta mająca na celu zmianę niewłaściwych nawyków. Najczęściej stosowanymi lekami są inhibitory pompy protonowej. Leczenie farmakologiczne LPR powinno trwać 6 miesięcy. W przeciwieństwie do GERD odpowiedź na leczenie pacjentów z LPR z zastosowaniem IPP nie jest w pełni zadowalająca.