Wstęp. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO, World Health Organization) cukrzyca należy do chorób rozwijających się w dynamicznym tempie, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań późnych, zarówno makro-, jak i mikroangiopatycznych, oraz przedwczesnej
umieralności. Dlatego też nie do przecenienia pozostaje fakt niezawodnego rozpoznawania czynników choroby, monitorowania jej przebiegu oraz bieżącej edukacji pacjenta.

Cel pracy. Ocena poziomu wiedzy chorych na temat powikłań późnych oraz działań edukacyjnych.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono w Centrum Medycznym w Łodzi. Grupę badawczą stanowiło 100 osób. W badaniach zastosowano kwestionariusz ankiety, który został skonstruowany specjalnie dla potrzeb prowadzonych badań. Uzyskane wyniki analizowano za pomocą testu χ² Pearsona. Siłę związku badano przy użyciu współczynnika kontyngencji Pearsona.

Wyniki i wnioski. W badanej grupie większość (80%) stanowiły osoby, u których występowały powikłania późne. O możliwości powstania powikłań wie 90% badanych. Stwierdzono niewielką zależność statystyczną p < 0,05 w odpowiedziach pomiędzy kobietami i mężczyznami. Jednak większość respondentów nie posiada właściwej wiedzy na temat częstotliwości występowania powikłań. Ponad połowa badanych(66%) uważa, że jest właściwie przygotowana do samoopieki, jednak widzi potrzebę dalszego wzmocnienia działań edukacyjnych ze strony personelu medycznego, głównie pielęgniarek diabetologicznych.