Najczęstszą przyczyną spastyczności jest udar mózgu. Według amerykańskich danych corocznie w Stanach Zjednoczonych udar mózgu
występuje u 750 000 osób. W Polsce problem ten dotyczy około 70 000 osób. Spastyczność jest objawem wzmożonego napięcia mięśniowego.
Towarzyszy zwykle niedowładowi i prowadzi do licznych dysfunkcji oraz powikłań. Jest przyczyną dolegliwości bólowych i utrudnia
funkcjonowanie chorego w zakresie samoopieki oraz samopielęgnacji. Tylko 5% chorych po udarze odzyskuje w dobrym stopniu
sprawność kończyny górnej, a 25% nie może chodzić samodzielnie. Spastyczność wiąże się z występowaniem objawów, które coraz
bardziej ograniczają sprawność fizyczną oraz pogarszają stan ogólny pacjenta, niezależnie od przyczyny, która ją spowodowała. Dolegliwości,
jakie się pojawiają, prowadzą do powstania licznych problemów pielęgnacyjnych. Bodźce bólowe mogą natężać spastyczność.
Powstaje wówczas sytuacja tak zwanego błędnego koła, kiedy to ból wzmaga spastyczność, a spastyczność wzmaga ból. Opieka pielęgniarska
nad pacjentem ze spastycznością ma charakter wielokierunkowy - począwszy od rozpoznania stanu pacjenta, poprzez postawienie
diagnozy pielęgniarskiej, aż po kompleksową edukację i wsparcie społeczne chorego i jego bliskich. W opiece przydatne stają się
modele opieki. Celem pracy jest przedstawienie niektórych problemów pielęgnacyjnych na podstawie wybranego modelu opieki pielęgniarskiej.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (3): 363-367