Wstęp. Ból narządu ruchu stanowi jeden z bardziej powszechnych i trudnych do rozwiązania problemów medycznych wśród osób starszych.
Zjawisko to jest często niedoceniane przez lekarzy lub traktowane powierzchownie. Farmakologiczne leczenie przeciwbólowe
stanowi główną metodę postępowania terapeutycznego. Wobec jej nieskuteczności pacjenci są zmuszeni do poszukiwania niekonwencjonalnych
sposobów radzenia sobie z bólem.

Cel pracy. Celem niniejszej pracy było rozpoznanie profilu zachowań osób starszych z bólem narządu ruchu, aby odpowiedzieć na pytanie,
czy istnieje zapotrzebowanie na edukację zdrowotną chorych z tym problemem.

Materiał i metody. Badanie przeprowadzono u 110 pacjentów w wieku 60 lat i starszych przyjmowanych kolejno na Oddział Geriatrii,
którzy zgłaszali bóle narządu ruchu przynajmniej od 3 miesięcy. Osoby zakwalifikowane do badania poddano następującej ocenie:
1. Kwestionariusz własnej konstrukcji, 2. Geriatryczna Skala Depresji Yesavage’a, 3. Skala wzrokowo-analogowa odnośnie nasilenia bólu. Po
utworzeniu zmiennej dychotomicznej na podstawie wartości mediany równej 5 do podgrupy osób o mniejszym nasileniu bólu zakwalifikowano
54 osoby, natomiast do podgrupy o większym nasileniu bólu - 56 osób.

Wyniki. Wyniki badań wskazują, że osoby starsze stosowały szerokie spektrum interwencji farmakologicznych i pozafarmakologicznych dla
eliminacji bólu, przy czym unikały aktywności fizycznej.

Wnioski. Walka z bólem narządu ruchu osób starszych koncentruje się na niekontrolowanym przez lekarzy postępowaniu objawowym
farmakologicznym i pozafarmakologicznym. Aktywność fizyczna i kinezyterapia jako uznane metody profilaktyczno-terapeutyczne pozostają
niedoceniane, co świadczy o ogromnym zapotrzebowaniu na edukację zdrowotną w tym zakresie.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (3): 260-265