Jedną z najczęstszych patologii tarczycy są guzki. W ostatnich latach diagnostyka różnicowa guzków tarczycy uległa zmianom, dzięki powszechnemu dostępowi do badań ultrasonograficznych, biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej i oznaczeń kalcytoniny. Większość guzków tarczycy ma charakter łagodny, a rozpoznanie zmian nowotworowych w tarczycy jest obecnie możliwe we wczesnym ich stadium. Rak tarczycy – w porównaniu z innymi nowotworami – występuje u ludzi stosunkowo rzadko (<1%), jest jednak najczęściej rozpoznawanym nowotworem gruczołów wydzielania wewnętrznego i stwierdza się go u ok. 5% chorych ze zmianami guzkowymi w tarczycy. Zwykle są to raki zróżnicowane tarczycy – rak brodawkowaty i pęcherzykowy. Inne nowotwory złośliwe tarczycy, jak rak rdzeniasty i anaplastyczny, diagnozuje się znacznie rzadziej, a bardzo rzadko stwierdza się w tarczycy lymphoma, fibrosarcoma, hemangioendothelioma, teratoma oraz ogniska przerzutowe. W celu prawidłowej diagnostyki i leczenia raka tarczycy niezbędna jest ścisła współpraca specjalistów z różnych dziedzin medycyny, a na każdym etapie konieczna jest konsultacja doświadczonego lekarza z dobrym przygotowaniem endokrynologicznym i onkologicznym. Raka tarczycy w większości przypadków cechuje powolny przebieg i dobre efekty leczenia oraz dobry stan kliniczny chorych, którzy jednak do końca życia wymagają specjalistycznej kontroli. Niniejsze opracowanie podsumowuje zalecenia dotyczące diagnostyki i leczenia raka tarczycy w oparciu o obecne polskie rekomendacje „Diagnostyka i leczenie raka tarczycy” przyjęte na III Konferencji Naukowej „Rak tarczycy” w Szczyrku 25 marca 2006 r.