Biopsychospołeczne podejście, pojawiające się czasem we współczesnej medycynie, a charakterystyczne dla współczesnego pielęgniarstwa,
w sposób zdecydowany wskazuje na konieczność integracji metod leczenia i pielęgnowania z praktycznie zorientowaną psychologią.
Integracja ta wyraża się najpełniej w terapeutycznej komunikacji z pacjentem.

Celem opracowania jest omówienie pojęcia komunikacji terapeutycznej oraz charakterystyka jej najważniejszego narzędzia, jakim jest aktywne
słuchanie. Autor prezentuje najważniejsze techniki aktywnego słuchania, takie jak: potwierdzanie odbioru informacji, konkretyzowanie,
parafrazowanie, odzwierciedlanie uczuć i odzwierciedlanie potrzeb. Wskazuje na ważną rolę diagnostyczną i terapeutyczną aktywnego
słuchania, pozwalającego na empatyczne zrozumienie pacjenta i zbudowanie z nim terapeutycznie działającej relacji.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (2): 259–265