Powstanie i rozwój ruchu zawodowego pielęgniarek i szkolnictwa pielęgniarskiego w XIX wieku
w Europie, na ziemiach polskich w okresie zaborów i po odzyskaniu niepodległości oraz w okresie
powojennym i na przełomie XX wieku miały odmienny charakter i poziom. Na rozwój ruchu zawodowego
i kształcenia podstawowego pielęgniarek obok czynników politycznych, ekonomicznych,
potrzeb zdrowotnych społeczeństwa, rozwoju nauki i techniki medycznej wpływały również czynniki
natury ogólnej: rodząca się idea humanitaryzmu, intensywność ruchu feministycznego, działalność
Międzynarodowej Rady Pielęgniarek, stowarzyszeń narodowych, Międzynarodowego Czerwonego
Krzyża. Bezpośredni wpływ odegrały: dążenia pionierek pielęgniarstwa do uniezależnienia
zawodu, nowe modele opieki pielęgniarskiej i roli zawodowej pielęgniarki oraz nowe strategie
kształcenia podstawowego pielęgniarek w ostatniej dekadzie XX wieku z inspiracji Światowej Organizacji
Zdrowia (WHO, World Health Organization ), Międzynarodowej Rady Pielęgniarek (ICN,
International Council of Nurses) i Europejskiej Federacji Stowarzyszeń Pielęgniarek (EFN, uropean
Fedaration of Nurses).