W dniach 16–17 listopada 2012 r. w Bostonie odbyło się wielodyscyplinarne spotkanie poświęcone postępom w diagnostyce, stopniowaniu i leczeniu chorych z wczesnym i miejscowo zaawansowanym rakiem płuca. Spotkaniu przewodniczyli dyrektorzy programowi – profesorowie Alec Patterson z Washington University School of Medicine oraz David Sugarbaker z Brigham and Women’s Hospital Harvard Medical School.

Zagadnieniem najszerzej omawianym na zjeździe były konsekwencje wynikające z badania NLST (ang. The National Lung Screening Trial). Wyniki przeprowadzonego badania udowodniły 20-procentową redukcję śmiertelności z powodu raka płuca w grupie pacjentów z wysokim ryzykiem zachorowania [1]. W trakcie spotkania omawiano różne strategie przesiewu wynikające z rozbieżności pomiędzy zaleceniami poszczególnych środowisk. W świetle zaleceń wszystkich północnoamerykańskich towarzystw naukowych zajmujących się problematyką raka płuca, przesiew z użyciem niskodawkowej tomografii komputerowej określony został postępowaniem z wyboru w grupie pacjentów wysokiego ryzyka. Najszerzej akceptowane zalecenia zostały wydane przez NCCN (ang. National Comprehensive Cancer Network Guidelines) [2].

Dzięki programom przesiewowym większość chorych na raka płuca zostaje zdiagnozowana we wczesnym stopniu zaawansowania choroby, co umożliwia radykalne postępowanie. Jednak nie wszyscy chorzy kwalifikują się do postępowania chirurgicznego. Na zjeździe wielokrotnie podkreślano ograniczenia roli tradycyjnej torakochirurgii, w szczególności lobektomii z limfadenektomią, w leczeniu chorych z I stopniem zaawansowania niedrobnokomórkowego raka płuca. Profesorowie Scott Swanson z Harvard Medical School i Doug Wood z University of Washington omówili kontrowersyjną, lecz coraz bardziej powszechną metodę anatomicznej torakoskopowej segmentektomii w leczeniu chorych wysokiego ryzyka okołooperacyjnego. Klasycznemu badaniu LCSG Trial [3] przeciwstawiono badania oceniające wyniki segmentektomii w leczeniu chorych z guzami o średnicy nieprzekraczającej 2 cm [4, 5]. Dzięki zastosowaniu segmentektomii wykazano trend w kierunku lepszych wyników niż w przypadku lobektomii. W wystąpieniach wskazywano, że istotnym czynnikiem jest przedoperacyjne lub ewentualnie śródoperacyjne określenie zmian wtórnych w ipsilateralnych węzłach N1 grup 11–13. W przypadku stwierdzenia zmian przerzutowych segmentektomia staje się przeciwwskazana jako zabieg nieradykalny. Profesor Doug Wood podsumował dyskusję,...


Pełna treść artykułu...