Szczepienia przeciwko COVID-19, prowadzone od grudnia 2020 r. w wielu krajach na całym świecie, przyczyniły się do zmniejszenia liczby przypadków o ciężkim przebiegu klinicznym, skutecznie redukując częstotliwość hospitalizacji i liczbę zgonów z powodu COVID-19. W związku ze zmieniającą się sytuacją epidemiologiczną, rosnącą liczbą mutacji wirusa i niskim poziomem uodpornienia w Polsce pojawia się wiele pytań dotyczących optymalnej strategii szczepień. Po pierwsze, diagnostyka pozostaje kluczowa zarówno na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej, jak i na poziomie zdrowia publicznego. Zebrane dane pozwalają skutecznie aktualizować skład dostępnych szczepionek. Obecnie, w sezonie 2023/2024, jednomyślnie zaleca się stosowanie szczepionki monowalentnej dostosowanej do podwariantu SARS-CoV-2 omikron XBB.1.5. Dzięki reakcjom krzyżowym ten skład szczepionki chroni nie tylko przed samym wariantem XBB.1.5, lecz także przed nowymi wariantami o podobnym składzie antygenowym. Najbardziej prawdopodobnym długoterminowym rozwiązaniem będzie zorganizowanie szczepień przeciwko COVID-19 w sposób podobny do innych szczepień sezonowych. Wdrożenie to powinno się odbywać zgodnie z programem szczepień ochronnych.