Zakażenia układu moczowego (ZUM) należą do najczęstszych bakteryjnych schorzeń infekcyjnych. Cechuje je tendencja do nawrotów. W leczeniu ZUM najczęściej stosuje się antybiotyki lub chemioterapeutyki. Z uwagi na narastającą antybiotykooporność bakterii uropatogennych konieczna jest racjonalizacja ich stosowania oraz rozważenie nieantybiotykowych metod leczenia, w szczególności fitoterapii, oraz prowadzenie działań profilaktycznych. W pracy omówiono nieantybiotykowe terapie zakażeń dolnych dróg moczowych, zwrócono szczególną uwagę na dowody naukowe dotyczące ich skuteczności. Oddzielnie przedstawiono terapie nieantybiotykowe, które mogą być zastosowane u kobiet w ciąży z ZUM. Przeanalizowano ich efektywność także u kobiet po menopauzie. Omówiono zagadnienie tzw. bezobjawowej bakteriurii, czyli wzrostu ilości bakterii w moczu u osoby bez objawów klinicznych ZUM. Z wyjątkiem określonych sytuacji bezobjawowa bakteriuria nie wymaga leczenia. Niewłaściwa antybiotykoterapia powoduje niepotrzebne obciążenie dla pacjenta i sprzyja występowaniu antybiotykooporności bakterii.