Napięcie mięśniowe jest definiowane jako stan fizjologiczny związany z oporem napotykanym podczas biernych ruchów w stawach. Niewątpliwie problem kliniczny pojawia się u chorych z zaburzeniami napięcia mięśniowego, w tym ze wzmożonym napięciem mięśniowym określanym jako spastyczność. Wśród nich znajdują się m.in. pacjenci po udarze mózgu, ze stwardnieniem rozsianym oraz po urazach mózgu i rdzenia kręgowego. W celu obniżenia napięcia mięśniowego stosuje się u nich leczenie farmakologiczne, kinezy i fizykoterapię oraz leczenie operacyjne. Farmakoterapia zwiększonego napięcia mięśniowego o typie spastyczności obejmuje stosowanie leków podawanych miejscowo, dokanałowo i/lub doustnie. W pracy przedstawiono dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa leczenia wzmożonego napięcia mięśniowego z zastosowaniem podawanego doustnie tolperyzonu.