Wstęp. Jednym z najczęstszych uczuć jakie towarzyszą pacjentom hospitalizowanym jest lęk. Pacjenci boją się niekorzystnej diagnozy i złego rokowania, bólu, konieczności zmiany planów, konfrontacji z nieznanym, zależności, niesprawności, a czasem nawet śmierci. Ograniczanie aktywności zawodowej personelu medycznego do czynności instrumentalnych może pogłębiać lęk pacjentów, a w konsekwencji zakłócać proces zdrowienia. W przypadku braku psychicznego wsparcia i empatii ze strony personelu medycznego, chory jest narażony na liczne doświadczenia o charakterze urazowym.

Cel. Prezentowane opracowanie ma na celu określenie wielkości i charakteru różnic w ocenie zdarzeń związanych z hospitalizacją dokonywanej przez pacjentów oraz dokonywanej przez personel pielęgniarski szpitala.

Materiał i metody. Badaniem objęto grupę 102 pacjentów hospitalizowanych na oddziałach internistycznych kilku krakowskich szpitali oraz grupę 103 pielęgniarek, studiujących zaocznie, na II stopniu kierunku pielęgniarskiego na Wydziale Nauk o Zdrowiu UJ CM. Jako metodę badań zastosowano sondaż diagnostyczny, wykorzystując autorski kwestionariusz ankiety.

Wyniki i wnioski. Opracowanie prezentuje wyniki przeprowadzonych badań wskazujących na stosunkowo dużą świadomość badanych pielęgniarek co do potencjalnego niebezpieczeństwa, jakie łączy się ze złą komunikacją z pacjentem.

Problemy Pielęgniarstwa 2014; 22 (1): 68–73