Niepowodzenia leczenia nowotworów głowy i szyi wiążą się z występowaniem lokalnych i odległych przerzutów, wznowy lokalnej i rozwojem drugich pierwotnych nowotworów. Ponieważ rutyna kliniczna wykazuje umiarkowaną przydatność w predykcji dalszego rozwoju choroby nowotworowej, sięga się po analizę molekularną i subkomórkową. Nie ma jasności, czy wyższą wartość informacyjną ma analiza samego guza, czy też marginesu chirurgicznego, uznanego histologicznie za prawidłowy. W artykule przedyskutowano potencjał zawarty w analizie mutacji genu TP53 i innych genów, hipermetylacji regionów promotorowych wybranych genów i niestabilności sekwencji mikrosatelitarnych do celów predykcyjnych. Wskazano na analizę mutacji i ekspresji TP53 jako najbardziej wiarygodnego czynnika predykcyjnego, jednocześnie wskazując na ograniczenia technik molekularnych.